เพลง | MUSIC

1. 00:00 รู้ว่าเขาหลอก 2. 03:45 จะขอก็รีบขอ 3. 06:56 อยากฟังซ้ำ 4. 10:24 คิดฮอดอีสาน 5. 14:05 หลงมนต์คนเอฟเอ็ม 6. 17:39 ทาแป้งรอ 7. 21:15 ธรรมชาติโหด 8. 26:15 ภูเก็ต 9. 29:39 สาวเพชรบุรี 10. 34:01 แรงงานข้าวเหนียว 11. 38:34 แอบรักแอบคิดถึง 12. 42:36 สาวนาคอยคู่ 13. 46:30 น้ำตาคนชั่ว 14. 50:34 น้ำตาในสายฝน

ทุกคืนฉันยืนร้องไห้ข้างเสา เป็นนางบังเงาปวดร้าวหัวใจ ฉันมีหน้าที่คอยพลีร่างกาย ให้กับหลายร้อยชาย แลกเงินยาไส้ไปวันวัน ฉันจำทนเดิน ถนนคนเลว ก้าวหล่นลงเหว แหลกเหลวกัดฟัน ไม่ช้าโรคภัย ก็มาเยี่ยมฉัน หวังเคียงคู่สุขสันต์ กับชายในฝันช่างมืดมัว เรานางบังเงาใครเล่าจะมอง ทุกคนหมายจอง ชั่วเล่นเมียผัว ฉันอยากตะโกนให้รู้กันทั่ว ถึงเป็นหญิงชั่ว ขาย แต่ตัวหัวใจไม่ขาย ทุกคืนที่เก่า ฉันเฝ้ายืนคอย สงสารลูกน้อยขาดพ่อเดียวดาย ลูกเอ๋ยอย่าเศร้าแม่เจ้ายอมอาย ขายตัวเลี้ยงเจ้าใหญ่ วันนี้คงได้ค่าเทอมโรงเรียน เรานางบังเงาใครเล่าจะมอง ทุกคนหมายจอง ชั่วเล่นเมียผัว ฉันอยากตะโกนให้รู้กันทั่ว ถึงเป็นหญิงชั่ว ขาย แต่ตัวหัวใจไม่ขาย ทุกคืนที่เก่า ฉันเฝ้ายืนคอย สงสารลูกน้อยขาดพ่อเดียวดาย ลูกเอ๋ยอย่าเศร้าแม่เจ้ายอมอาย ขายตัวเลี้ยงเจ้าใหญ่ วันนี้คงได้ค่าเทอมโรงเรียน

จากบาร์ลาบ๋อยฉันคอยตามวาสนา ต่อไปนี้พาร์ทเนอร์เบอร์ห้าฝันเพลิน เหินลมเหินดั่งดาวลอยเลิกเป็นแล้ว คนกลางคืนทนกล้ำกลืนน้ำตาพลอย คนก็คอยเหยียดหยันเงินที่มีซื้อกินวัน วันมันด่างดำด้วยฟองเบียร์เจอะชาย ในฝันฉันพลั้นได้เสียวาสนาฉันมันต่ำเตี้ย เพราะเมียเขามีลูกสี่ตำตาไม่นานวิมาน ทลายยอมด้านอายห้วนคืนมาบ้างคนที่ คอยเจ้าขาจงเมตตาและใจเย็นเย็นฉันจะ เป็นขวัญใจชาวบาร์พี่เอยไปไหนขวัญใจ ของพี่มาหากลับมาแล้วพาร์ทเนอร์เบอร์ห้า ขอทานน้ำใจล้างหน้าแจ่มจันทร์พี่เป็นบ๋อย คนจนจนเราอดทนหาเงินรวมกันคงไม่ไกล เกินฝันสักวันแม้นเงินมีมา คืนบ้านนาหาทางสร้างตัว

เดือน โด่ง หมู่ดาวสกาวสวยเด่น ลมเอ๋ยลมเย็น แผ่วมาไม้ป่าไสว นกเขาเคียงคู่ ขันคูเห็นอยู่รำไร สวรรค์สำคัญมั่นหมาย ไม่ไกลไปจากความจำ คืน หนึ่ง ม่วงบานตระการย้อยกิ่ง คิดถึงจริงๆ แอบอิงหนุนตักคนงาม คำรักๆพี่ ไม่มีไกลจากความจำ ไฉนไยเธอไม่จำ ลืมคำที่บอกรักกัน รัก เอ๋ยรักไกล จากไปไกลสุดสายตา มันทรมา ดวงใจจนเหลือรำพัน อยู่ ไหน ไยเธอ ลืมฉัน ลืมคืน ที่เราพบกัน ลืมวัน ที่ฉันสุขใจ เดือน ดับ ลับลงฉันคงคอยเก้อ คอยหาเพียงเธออยาก เจอล้นเอ่อดวงใจ จะร้ายก็ช่าง ไม่ชังแม้เก็บเดนใคร ฉันรัก รักเธอกว่าใคร ต้องตาย ถ้าไม่มีเธอ เดือน ดับ ลับลงฉันคงคอยเก้อ คอยหาเพียงเธออยาก เจอล้นเอ่อดวงใจ จะร้ายก็ช่าง ไม่ชังแม้เก็บเดนใคร ฉันรัก รักเธอกว่าใคร ต้องตาย ถ้าไม่มีเธอ

มองนาใจแห้ง ฟ้าดินเหมือนแกล้ง สาปแช่งชาวนา สงสารบิดรมารดา กู้เงินเขามา น้ำตาท่านริน โอ โอ่โอ้ ความหวัง รักที่จริงจัง ก็มลายไปสิ้น ขาดผลประโยชน์จากนา ครอบครัวของข้า ก็แทบจะไม่มีกิน ท่วมแล้วท่วมอีก คนรักก็ปลีก จะคิดโบยบิน ธรรมชาติโหดร้าย น้ำมากเกินไป กล้าก็ตายทั่วถิ่น เท่านี้ยังไม่พอ ยังโดนโกงต่อไม่มีที่ทำกิน ทั้งจนทั้งเจ็บ เหมือนโดนตอกเล็บ เมื่อมองผืนดิน สู้ กัดฟันทำมา ถางดงพงป่า ปักกล้าลงดิน หนี้ สินรุงรัง ต้นบ้างดอกบ้าง เพราะกู้เขามากิน ช่วยไม่ได้จำนองเขาขาด เถ้าแก่มาวัด ยึดกรรมสิทธิ์ผืนดิน ย้ายแล้วย้ายอีก จำต้องหลีก เพราะกู้หนี้ยืมสิน บุกป่าต่อไป ถางดงพงใหม่ ก็เพื่ออาศัยทำกิน อยากเกิดมาจน แม้พวกเราบ่น ก็ไม่มีคนเขาได้ยิน

มารับฉันไปวิมานเมืองแก้ว แล้วก็ปล่อยลอยคว้างอยู่กลางดงดาว มารับฉันไปค้างคืนชั่วคราว ได้ความสาวเอิบอิ่ม ชิมชื่นชีวา หากตัวฉันเป็นเช่นกากีชั่ว ฉันคงชั่วอย่างคนที่มีราคา เป็นเมียของคนชั้นพระราชา ไม่ใช่มาอยู่อย่างอนาถาใจ พักวิมานเมืองแก้ววับแววแพรวพร่าง ต่างแบบต่างเบอร์บอกไว้ หมดเวลาแล้วต่างคนยิ้มลาต่างไป เหลือความอ้างว้างใจ กับรอยเปียกปอนน้ำตา ชีวิตของคนขายพิศวาส ทั้งปีทั้งชาติ ตกเป็นทาสนาฬิกา คนนั้นเดี๋ยวไปเดี๋ยวคนนี้มา อิ่มเสน่หา แต่กลับขาดแคลนน้ำใจ พักวิมานเมืองแก้ววับแววแพรวพร่าง ต่างแบบต่างเบอร์บอกไว้ หมดเวลาแล้วต่างคนยิ้มลาต่างไป เหลือความอ้างว้างใจ กับรอยเปียกปอนน้ำตา ชีวิตของคนขายพิศวาส ทั้งปีทั้งชาติ ตกเป็นทาสนาฬิกา คนนั้นเดี๋ยวไปเดี๋ยวคนนี้มา อิ่มเสน่หา แต่กลับขาดแคลนน้ำใจ

รอน้องรอ รอขันหมากพี่มา ทุกวันตั้งตา รอขันหมาก มาถึงบ้าน หลายเดือนแล้วหนา ไม่เห็นพี่มาแต่งงาน รู้ไหมทางบ้าน น้องเตรียมข้าวของรอไว้ จะให้น้องคอย คงหม้ายขันหมากไปอีกกี่วัน น้องเศร้าโศกศัลย์ ทุกทุกวันข้าวกินไม่ได้ อย่าหลอกอย่าลวง กันเลยพ่อพวงมาลัย หากรักน้องจริงจากใจ รีบเตรียมขันหมากพี่มา อย่าให้น้อง ต้องเป็นหม้าย ขันหมาก มันแสนลำบาก ชาวบ้านเขาจะนินทา หากพี่รักจริง ก็อย่าประวิงเวลา รีบมาแต่งตามสัญญา เถิดพี่จ๋าอย่าช้าเลย อย่าให้น้องตรอม ตรมระทมทุกข์ใจ น้องไม่เคยรักใคร พูดออกจากใจน้องเอ่ย หากพี่รักจริง ก็อย่ามัวนิ่งอยู่เลย หากแม้นพี่ยังทำเฉยเมย น้องคงต้องกินยาตาย

พี่จะไปเรียนบางกอก คิดถึงบ้านนอกบ้างเน้อพี่เน้อ ตั้งใจเรียนให้เก่ง อย่าเป็นนักเลงกันเน้อพี่เน้อ อย่าให้แม่พี่คอยเก้อ อย่าให้พ่อพี่คอยเก้อ ฝันฝันเผลอเผลอว่าลูกมา นั่งนับนอนนับ ว่าลูกจะรับปริญญา เจอะพวกดูดฝิ่นกินยา อย่าคบอย่าค้ามันเน้อพี่เน้อ พี่จะไปเรียนบางกอก คิดถึงบ้านนอกบ้างเน้อพี่เน้อ เจอะสาวสาวขาวผ่อง อย่ามีสำรองกันเน้อพี่เน้อ อย่าเที่ยวใจลอยพลอยเหม่อ อย่าแกล้งทำตีลูกเซ่อ ทำพลั้งทำเผลอ จนลืมน้อง บ้านนาหน้าซึม กลัวพี่จะลืมไม่มอง เจอะแม่รูปผ่องน่องทอง ให้นึกถึงน้องบ้างเน้อพี่เน้อ พี่จะไปเรียนบางกอก คิดถึงบ้านนอกบ้างเน้อพี่เน้อ เจอะสาวสาวขาวผ่อง อย่ามีสำรองกันเน้อพี่เน้อ อย่าเที่ยวใจลอยพลอยเหม่อ อย่าแกล้งทำตีลูกเซ่อ ทำพลั้งทำเผลอ จนลืมน้อง บ้านนาหน้าซึม กลัวพี่จะลืมไม่มอง เจอะแม่รูปผ่องน่องทอง ให้นึกถึงน้องบ้างเน้อแกเน้อ

ฉันทูนให้เธอ แล้วทุกสิ่ง แม้ความสาวสดเพริดพริ้ง ที่หญิงห่วงหวง ก็ถูกเธอลวงหลอกทำลาย แต่ยิ่งให้เธอ รักที่พึงจะได้ แทบไม่มี ขอใจที่จริงให้หญิงบ้าง ลับตาเธอพูดถากถาง ว่าฉันง่ายไป พาลตัดเยื่อใยไมตรี ก็คนอย่างเธอ หรือจะมาปรานี อาจไม่มีวันเจอ หรือคงมีใคร ที่งามล้ำเลอกว่า เธอจึงชืดชา มิเคยมาปรนเปรอ ใจรักฉันเองที่มี ภักดีต่อเธอเสมอ แต่เธอช่างโหดร้ายเหลือเกิน น้ำตาร่วงรินไหลเคลียแก้ม เหมือนดังกุหลาบแรกแย้ม ถูกเขาเด็ดดม ชมเล่นด้วยใจเพลิดเพลิน ก็อ่อนเดียงสา สมน้ำหน้าเหลือเกิน ที่ มัวเพลินคำยอ น้ำตาร่วงรินไหลเคลียแก้ม เหมือนดังกุหลาบแรกแย้ม ถูกเขาเด็ดดม ชมเล่นด้วยใจเพลิดเพลิน ก็อ่อนเดียงสา สมน้ำหน้าเหลือเกิน ที่ มัวเพลินคำยอ

รอน้องรอ รอขันหมากพี่มา ทุกวันตั้งตา รอขันหมาก มาถึงบ้าน หลายเดือนแล้วหนา ไม่เห็นพี่มาแต่งงาน รู้ไหมทางบ้าน น้องเตรียมข้าวของรอไว้ จะให้น้องคอย คงหม้ายขันหมากไปอีกกี่วัน น้องเศร้าโศกศัลย์ ทุกทุกวันข้าวกินไม่ได้ อย่าหลอกอย่าลวง กันเลยพ่อพวงมาลัย หากรักน้องจริงจากใจ รีบเตรียมขันหมากพี่มา อย่าให้น้อง ต้องเป็นหม้าย ขันหมาก มันแสนลำบาก ชาวบ้านเขาจะนินทา หากพี่รักจริง ก็อย่าประวิงเวลา รีบมาแต่งตามสัญญา เถิดพี่จ๋าอย่าช้าเลย อย่าให้น้องตรอม ตรมระทมทุกข์ใจ น้องไม่เคยรักใคร พูดออกจากใจน้องเอ่ย หากพี่รักจริง ก็อย่ามัวนิ่งอยู่เลย หากแม้นพี่ยังทำเฉยเมย น้องคงต้องกินยาตาย

คิดแล้วกลุ้ม คิดแล้วกลุ้ม คิดแล้วกลุ้ม กลุ้มใจ กลุ้มใจ กลุ้มใจ กลุ้มอยากมีเงินทอง กลุ้มอยากจองที่ดิน กลุ้มอยากมีทรัพย์สิน มีที่ดินสักห้าพันไร่ กลุ้มอยากมีรถเบนซ์ กลุ้มอยากเป็นคนดัง กลุ้มอยากมีสตางค์ ชี้นิ้วนั่งได้เป็นคุณนาย คิดแล้วกลุ้ม คิดแล้วกลุ้ม คิดแล้วกลุ้ม กลุ้มใจ กลุ้มใจ กลุ้มใจ กลุ้มอยากเป็นนางงาม ให้คนตามคอยตื้อ ถ่ายรูปลงหนังสือ ให้คนลือภาคเหนือภาคใต้ กลุ้มอยากมีแหวนเพชร ไอ้ที่เม็ดโตโต เมื่อเราได้ใส่โชว์ มันคงโก้จริงจริงให้ตาย คิดแล้วกลุ้ม คิดแล้วกลุ้ม คิดแล้วกลุ้ม กลุ้มใจ กลุ้มใจ กลุ้มใจ กลุ้มเมื่อนอนคนเดียว กลุ้มใจเปลี่ยวชอบกล กลุ้มอยากมีสักคน ใครสักคนล่ะมานอนใกล้ใกล้ กลุ้มจริงจริงเชียวหล่ะ กลุ้มกลัวจะไม่นาน กลุ้มว่าไม่กี่วัน รักเคยมั่นก็จะกลับกลาย คิดแล้วกลุ้ม คิดแล้วกลุ้ม คิดแล้วกลุ้ม กลุ้มใจ กลุ้มใจ กลุ้มใจ

ใครมีปืนเถื่อน มาขายฉันได้นะคะ พูดจริงนะจ๊ะ จะซื้อไปยิงอกคน เจอะหน้าที่ไหน ผู้ชายร้อยเล่ห์ร้อยกล จะยิงให้ป่่น จะแจกเสียคนละปัง คนลวงคนหลอก จำไว้อย่าให้ฉันเห็น จะไม่ละเว้น พูดจริงจะยิงไม่ยั้ง คนเลวใจร้าย ปล่อยไว้รกโลกรุงรัง รกหญ้าเสียยัง ดีกว่ารกหน้าคนลวง แค้น ใจจนมือไม้สั่น ไม่น่าหลอกกัน ทำฉันเจ็บช้ำในทรวง มารักเล่นๆ หลอกลิ้มได้ชิมสิ่งหวง พอได้ตักตวง อิ่มหนำเขาทำเบื่อหน่าย ใครมีปืนเถื่อน ฉันขอซื้อต่อเถิดนะ พูดจริงนะจ๊ะ จะยิงจริงๆผู้ชาย จะยอมเป็นเสือ จะยิงให้เนื้อกระจาย แค้นนักผู้ชาย ที่หมายทำลายใจฉัน ใครมีปืนเถื่อน ฉันขอซื้อต่อเถิดนะ พูดจริงนะจ๊ะ จะยิงจริงๆผู้ชาย จะยอมเป็นเสือ จะยิงให้เนื้อกระจาย แค้นนักผู้ชาย ที่หมายทำลายใจฉัน

จากถิ่นกันดารบ้านป่า จดหมายเขียนมา เป็นภาษาบ้านนอก ถึงใครคนหนึ่ง ซึ่งอยู่เมืองบางกอก ยามต้นข้าวออกดอกคนบ้านนอกคะนึงหา ห้าปีที่เราจากกัน เฝ้านอนฝันถึงคำสัญญา เตรียมใจคอยวันเธอกลับมา บ้านนอกคอกนา พร้อมปริญญาเต็มใบ โปรดกลับคืนมาถิ่นเก่า อย่าคิดหลงเงาให้ใครเค้าว่าได้ เพราะความเป็นห่วงด้วยใจจริงยิ่งใหญ่ กลัวบัณฑิตรุ่นใหม่ ลืมบ้านไรไพรสณ เพื่อนเอยอย่าลืมบ้านนา ยังด้อยศึกษาซ้ำยังแสนจน เอาปริญญามาพัฒนาบ้านตน ช่วยผู้ยากจน สงสารคนชาวนา ขออภัยลายมือไม่โสภา เพราะจบปริญญาที่บนหลังควาย

ทิดเอ๋ยทิดมั่นคนศรีประจันต์สุพรรณบุรี ได้ข่าวไปได้แฟนดีเป็นลูกเศรษฐีอยู่ที่เมืองกาญจน์ ทิ้งสาวบางลี่คนนี้อยู่ที่สุพรรณ ใจเอ๋ยใจของทิดมั่นมาตัดสัมพันธ์กันได้ลงคอ ลืมแล้วลืมสิ้น ลืมที่อยู่กิน ลืมถิ่นสุพรรณ ไปหลงแม่สาวเมืองกาญจน์ ใจของทิดมั่นไม่น่าเลยหนอ ทิดลืมแฟนเก่าปล่อยสาวบางลี่ให้รอ โหดร้ายเหลือเกินนะพ่อ หลอกเก่งจริงหนอ หนุ่มศรีประจันต์ ลืมเมื่อวันเที่ยวงานวัดป่า เราสองสัญญาสาบานในโบสถ์ด้วยกัน ถึงวันเราแก่ จนเดินยักแย่ยักยัน เราสองจะไม่จากกัน แล้วไยทิดมั่นลืมคำสัญญา ทิดเอ๋ยทิดมั่น เมื่อไหร่จะกลับสุพรรณสักที ไปอยู่เมืองกาญจนบุรี คิดถึงบางลี่บ้างหรือเปล่าหนา สาวชาวบางลี่คนนี้นั่งกินน้ำตา นั่งร้องไห้อยู่ปลายนา เหม่อลอยคอยหา ทิดมาสุพรรณ

สาย นทีรินหลั่งจากฟ้า แบ่งพสุธาเป็นซ้ายและขวา สองฝั่ง หากน้ำกั้นขวางก็ไม่สำคัญ แต่ความสัมพันธ์ของเรามั่นคงเรื่อยไป ขวาง ไกลกันคนละฝั่งโขง ต่างหมายปรองดองมุ่งหวังทั้งสอง จนได้ ด้วยความใฝ่ฝันนั่นสุดหัวใจ ปักฝังทรวงใน เหมือนใจ เดียวกัน ทั้งสองฝั่ง กั้นกลางด้วยสายนที แต่ประเพณี นั้นบ่ต่างกัน ชาติลาวและไทย ก่อนนั้นเคยได้สัมพันธ์ ร่วมสายโลหิตเดียวกัน เพียงน้ำเท่านั้นมากั้นแบ่งกลาง ขอ ฟ้าดินช่วยเป็นสักขีโปรดคิดปรานี จงอย่าได้มี วันห่าง อย่าให้สัมพันธ์นั้นต้องจืดจาง ฝากฝังชีวี เหนือ นทีสองฝั่งเอย

ปีแล้วปีเล่า ฉันเฝ้าแต่รอ เธอบอกจะมาสู่ขอให้ฉันรอมาหลายปี ฉันรอเธอมาตั้งแต่ พ.ศ. สี่สี่ จนถึงวันนี้เลยห้าสี่ผ่านไป ปีแล้วปีเล่า ฉันเฝ้าคิดถึง ความรักเคยหวานซึ้ง จะให้ฉันรอไปถึงไหน เสียตัวก็ช้ำดูหรือมาทำให้เสียน้ำใจ โหดเหี้ยมใจร้ายหน้าไม่อายผู้ชายเช่นคุณ ฉันรอ รอเธอมาหลาย พ.ศ. เธอจะมาขอ ใช้คารมช่างอบอุ่น สาวนาอย่างฉัน หรือจะทันผู้ชายอย่างคุณ ทำตัวเป็นนักบุญ เที่ยวต้มตุ๋นหลอกล้อ ปีแล้วปีเล่า ฉันเฝ้าคร่ำครวญ เมื่อไรเธอจะหวน กลับมาหาฉันอีกละหนอ ห้าสี่ผ่านไปอย่าให้ฉันนั้นเฝ้ารอ ปีนี้ห้าห้าแล้วหนอ จะให้ฉันรอถึง พ.ศ. ไหน

หลวงพ่อ เจ้าขา ช่วยแผ่เมตตาลูกหน่อยได้ไหม ลูกนี้อาภัพอับโชคหรือไร มีรักครั้งใด หัวใจเหมือนไฟร้อนรน หลายคน ที่พบ พอเขาได้ซบต้องหนีหลบล่องหน ขว้างทิ้งดังเศษดินข้างถนน น้ำตาร่วงหล่น หาคนรักแท้ไม่มี เข้าวัด ทุกวัน ใส่บาตรทำทานบนบานขอให้โชค ดี แต่ผียังตามหลอนหลอกย่ำยี วันหยุดพักไม่มี บวชชีดีไหม หลวงพ่อ เจ้าขา ลูกหมดปัญญาเหนื่อยจังหัวใจ สิ้นหวังรักทุกข์ครั้งสุดวุ่นวาย จึงพร้อมมอบกาย หัวใจถวาย วัดเลย หลวงพ่อ เจ้าขา ลูกหมดปัญญาเหนื่อยจังหัวใจ สิ้นหวังรักทุกข์ครั้งสุดวุ่นวาย จึงพร้อมมอบกาย หัวใจถวาย วัดเลย

ถ้าเปรียบฉันเป็นเช่นตัวละคร ทุกบททุกตอนที่มาเกี่ยวข้อง เศร้าแท้ๆ รับบทแค่นางรอง ต้องหม่นหมองกรองแต่ความช้ำ ยิ่งบทรักใคร่ที่ใครสมหวัง ฉันซิฉันยังไม่เคยชื่นฉ่ำ เจอะทุกหน พบแต่คนลวงคำ ฉันเกือบถลำ เจ็บจนหนำชีวี นางรอง เป็นรองเขาอยู่ทุกหน แต่บททุกหน.ให้พบพระเอกทุกที แล้วก็นางเอก ถูกเสกให้สมฤดี นางรองนี่ สุขไม่มีวี่แวว นี่บทละครใหญ่ในโลกา พระเอกเขามาพัวพันอีกแล้ว ทราบทีหลัง ฉันเกือบพลั้งพลาดแนว เขาแต่งงานแล้ว เศร้าอีกแล้วนางรอง ถ้าเปรียบฉันเป็นเช่นตัวละคร ทุกบททุกตอนที่มาเกี่ยวข้อง เศร้าแท้ๆ รับบทแค่นางรอง ต้องหม่นหมองกรองแต่ความช้ำ ยิ่งบทรักใคร่ที่ใครสมหวัง ฉันซิฉันยังไม่เคยชื่นฉ่ำ เจอะทุกหน พบแต่คนลวงคำ ฉันเกือบถลำ เจ็บจนหนำชีวี นางรอง เป็นรองเขาอยู่ทุกหน แต่บททุกหน.ให้พบพระเอกทุกที แล้วก็นางเอก ถูกเสกให้สมฤดี นางรองนี่ สุขไม่มีวี่แวว นี่บทละครใหญ่ในโลกา พระเอกเขามาพัวพันอีกแล้ว ทราบทีหลัง ฉันเกือบพลั้งพลาดแนว เขาแต่งงานแล้ว เศร้าอีกแล้วนางรอง ถ้าเปรียบฉันเป็นเช่นตัวละคร ทุกบททุกตอนที่มาเกี่ยวข้อง เศร้าแท้ๆ รับบทแค่นางรอง ต้องหม่นหมองกรองแต่ความช้ำ ยิ่งบทรักใคร่ที่ใครสมหวัง ฉันซิฉันยังไม่เคยชื่นฉ่ำ เจอะทุกหน พบแต่คนลวงคำ ฉันเกือบถลำ เจ็บจนหนำชีวี นางรอง เป็นรองเขาอยู่ทุกหน แต่บททุกหนให้พบพระเอกทุกที แล้วก็นางเอก ถูกเสกให้สมฤดี นางรองนี่ สุขไม่มีวี่แวว นี่บทละครใหญ่ในโลกา พระเอกเขามาพัวพันอีกแล้ว ทราบทีหลัง ฉันเกือบพลั้งพลาดแนว เขาแต่งงานแล้ว เศร้าอีกแล้วนางรอง

หนุ่มทุ่งกระโจมทอง ฝากเพลงรักลอยล่อง สู่ห้องใจฉัน เสียงเพลงที่ครวญ ชวนใจหวั่น ฝากรำพันถึงเพชรบุรี พบกันปีกลาย โธ่เมืองเพชรนั้นใกล้ ใกล้แค่นี้ แล้วใยไม่มา หาเลยนี่ เกือบจะปีที่รอเช้าเย็น มีหนุ่ม ชาวกรุง ฝากความรักหมายมุ่ง ไม่ว่างเว้น ถึงมีสร้อยทองสองร้อยเส้น ก็ไม่เห็นหวังเรียงเคียงชม แล้วใครลืมใคร ข่าวว่าพบรักใหม่นครปฐม น้องยังกล้ำกลืน ฝืนใจข่มสุดระทม แสนทรมาน มองยอดเขาวัง ยอดเขาสูงคอตั้ง จวนเสียดฟ้า โถบุญลูกมีเพียงต้นหญ้า วาสนาจึงพาเป็นรอง สาวเมืองน้ำตาลฝากเพลงเฝ้าลอยผ่าน จากใจน้องขอถามสักคำยังขุ่นข้อง ทุ่งกระโจมทอง ไหงมีสองใจ