เพลง | MUSIC

เห็นใจเถิด เห็นใจพวกฉันหน่อยซี หลายคำเอ่ยถึงคนพวกฉันไม่ดี ฉันไร้เกียรติคิดว่าศักดิ์ศรีต้องมี ก็ตรวจร่างกายให้ดี มันมีตรงไหนที่ผิดกัน ฉันนุ่งห่มสมตัวไม่โป๊ไม่เปลือย เพราะต้องเหนื่อย เนื้อตัวไม่หอมผ่องพรรณ ซ้ำเรียนต่ำน้อยการศึกษา แบบฉัน ถ้าหากว่าจะคุยวัดกัน มันก็ไม่ซึ้งเท่าไหร่ แต่แต่ก็จริงเหมือนใจ ตรงตรงเป๊ะออกมา พื้นดินฉันยอมรับต่ำ ตึกสูงดูเด่นตา พื้นดินนั้นเป็นฐาน และกว้างกว่า อย่าเห็นว่าต่ำไป พวกเราชาวบ้าน ชาวบ้าน เรามีพลังกว่าใคร พวกเราชาวบ้าน ชาวบ้าน เป็นฐานแห่งบ้านเมือง มีทุกถิ่นไทย จำไว้เถิดเราใหญ่ยิ่งกว่า ชาวบ้าน ชาวบ้าน เรามีพลังกว่าใคร พวกเราชาวบ้าน ชาวบ้าน เป็นเครื่องบอกว่าไทย ฐานะอย่างไร ชาวบ้าน ชาวบ้าน เศรษฐกิจดีเด่นหรือดับ ชาวบ้าน ชาวบ้าน เรามีพลังกว่าใคร แต่งตัวชาวบ้าน ชาวบ้าน เป็นเครื่องบอกว่าไทย ฐานะอย่างไร จำไว้เถิดเราใหญ่ยิ่งกว่า

นายใจบุญดีจังมีเมตตายังกับพระ เวรกรรมก็ละ สร้างกุศลและให้ทาน นายลืมคนบางคน เคยทุ่มใจเคยร่วมงาน ทำมาตั้งนานยังอดอยู่ ทำทานคนจน คนของนายดูบ้างซิ เงินทองนายมีเขาหดหู่ รอนายทำทาน รอซะอานนายไม่ดู งานบุญดังดังชอบช่วยเหลือ น้ำทะเลเค็มๆ เขาเอามาตากเป็นเกลือ เกลือทำเป็นดีเกลือยังแพ้ แพ้นายอยู่ดี แค่ตัวนายผ่านทะเล น้ำทะเลไม่มาที น้ำอัดลมดูซิยังขม แค่นายผ่านมา เค็ม เค็ม เค็ม เค็ม เค็ม เค็ม เค็ม เค็ม เค็ม เค็ม

อยากมีสุขไหม มันง่ายนิดเดียว อย่าเที่ยวเก็บทุกข์ เอามาใส่ใจ อะไรสนุก จงสุขเข้าไป อะไรไม่ไหว รีบ หยุด ทัน ที หากมีใครเขา มาแย่งรักไป อย่ามัวหวั่นวาย ทำใจให้ดี บางคนโศกเศร้า มองโลกบัดสี ใครมองอย่างนี้ ก็ผิดตำรา โลกคือดาวดวงเดียว ที่มีชีวิตเกิดมา ดาวดวงอื่น ไม่ขึ้นแม้รา เบิ่งตามองโลกให้เป็น สุขเศร้านั้นหนา มันอยู่ที่ใจ จิตจะแจ่มใส ทำใจให้เย็น จงมีความสุข สนุกให้เป็น ลืมเรื่อง หลีกเร้น เว้นสิ่งแสลงอารมณ์

ได้พบสบตา เมื่อเจอหน้าเธอ ครุ่นคิดวุ่นวายไม่คลายสับสน จะขอติดตามด้วยความอดทน หญิงอื่นไม่สนขอเดินตามเธอ น่ารักน่าถนอมคิดตรองใส่ใจ ส่งยิ้มให้ไปแน่ะทำไม่สน หากแม้เปลี่ยนใจขอเดินด้วยคน ถึงเดินตากฝนขอเดินตามเธอ อยากบอกให้รู้ว่าฉันชอบเธอ หัวใจมันเพ้อรักเธอเต็มทรวง หากได้เธอนั้นมาเป็นคู่ควง แสนสุดจะหวงรักเดียวตลอดไป รักในวัยรุ่นคือรักครั้งแรก แอบแฝงด้วยความร้อนแรง แม้ตัวเธอจะเดินหนีแสนไกลห่าง แต่ว่าฉันไม่หยุดรักเธอ

พังเพย มีมาแต่นมนาน โบราณท่านไว้สอนไว้สั่ง ลูกหลานที่ได้เคยฟัง ประโยชน์ดีจัง เอาไว้สอนใจตัว (ประโยชน์ดีจัง เอาไว้สอนใจตัว) น้ำขึ้นเขาให้รีบตัก ช้านักได้พร้าเล่มงาม มากหมอก็ยิ่งมากความ อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจคน (อย่าไว้ใจคน จะจนใจเอง) เกลียดตัวทำไมกินไข่ เกลียดปลากินแต่กินน้ำแกง ตีเหล็กเมื่อไฟยังแรง ชาดสีแดงไม่มีใครไปทา ชาดสีแดงไม่มีใครไปทา รักวัวเขาให้คนผูก รักลูกเขาให้ต้องตี รักดีจึงได้ห้ามจั่ว รักชั่วจึงต้องห้ามเสา ว่าแต่เขา อีเหนาเป็นเอง (ว่าแต่เขา อีเหนาเป็นเอง) น้ำมาปลาก็กินมด น้ำลดมดก็กินปลา กินบนเรือน ส้วมบนหลังคา ต่อหน้ามะพลับ ลับหลังมะไฟ (ต่อหน้ามะพลับ ลับหลังมะไฟ) คบคนก็ต้องดูหน้า ซื้อผ้าก็ต้องดูลาย ดูนานดูถึงแม่ยาย ข้างนอกสุกใส ข้างในเป็นโพรง (ข้างนอกสุกใส ข้างในเป็นโพรง) ปลูกเรือนตามใจ ตามใจคนอยู่ ปลูกอู่ตามใจคนนอน เดินหาบดีกว่าแบกคอน น้ำร้อนปลาเป็น น้ำเย็นปลาตาย (น้ำร้อนปลาเป็น น้ำเย็นปลาตาย) ฝนตกอย่าไปเชื่อดาว มีแฟนสาวอย่าไปไว้ใจ (เอาหูไปนา เอาตาไปไร่) รำไม่ดีโทษปี่โทษกลอง

สายลมหนาว โบยกรีดเนื้อนาง ใจอ้างว้างพรมพร่างน้ำตา ฟ้ามืดมิดแสงดาวหล่นฟ้า ซบดวงหน้าแนบพื้นธรณี คืนหนาวใจหนาวปวดร้าว สลายด้วยชายที่เธอรัก เขาจากไป เขาจากไป พร้อมคราบพรหมจารีย์ พรหมจารีย์ สิ่งนี้หรือสิ่งไหน เขาผู้พรากไป พรากใจพรากความรัก ใจที่แน่นหนัก ความรักทำใจล้มเหลว คำคนซัดโหมกระหน่ำ ตอกย้ำความแพ้พ่าย โหดร้าย โหดร้าย ผู้ชายหรือใจพ่ายใจ พรหมจารี สิ่งนี้หรือสุดท้าย เขาพรากไป สิ่งไหนใช่ชีวิต เธอรักใช่เธอผิด ผิดพลั้งใช่ยั่งยืน พรหมจารีย์ พรหมจารีย์ พรหมจารีย์ พรหมจารีย์

อยากข่มตานอนทั้งคืน แล้วฝัน ถึงกัน ไม่อยากตื่นพบใคร อยากนอนอยู่ร่ำไป อย่างนี้ทั้งคืน จะหยุดเวลาไว้ฝันได้ไหม เออ จิตใจเราต้องตรงกัน ผูกพันแต่แรกเจอ ต่างคนต่างรู้ดี แต่ฝันลำเอียง ไม่เหมือนความจริง ทั้งเราให้หลงในภวังค์ เจอะกันเพียงครั้งเดียว พูดกันเพียงแป๊บเดียว ยังมิพอ อยากเหมือนในฝัน สุขนั้นเกินพอ สองเรายั่วพะนอ อยากเจอกันครั้งใด หลับตาลงฝันใฝ่ส่งใจถึงกัน

จะเจ็บอีกทีก็ไม่เห็นตาย อย่างมากก็อายคนมันก็เท่านั้น ไอ้เจ็บเท่านี้มันไม่สำคัญ เพราะฉันประจัญแล้ว มาตั้งหลายครั้ง จะโกหกกันได้สักเท่าไร ในเมื่อในใจเธอมันไม่มีฉัน จากปากเธอนั้น ต้องหลุดมาสักวัน ใช่ไหมไม่ทันไรเธอก็เปลี่ยนไป เห็นฉันโง่นักหรือไง ทำหน้าเศร้าทำพูดดี ปลอบใจเสร็จแล้วจะไป แกล้งเสียใจ โถเล่นละครให้เด็กดู อ้างอย่างนี้ จะไปก็ไป ยังเจ็บไม่พอจะขออีกสักที จะชั่วจะดีมันก็ต้องรอผล ไม่แน่หรอกนะ ถ้าเจอะใครสักคน ไม่ต้องทนช้ำ ซ้ำซากอยู่กับเธอ

หากมีใครคนไหน ที่เป็นเช่นเรา คงต้องเหงา และเศร้าอยู่เพียงเดียวดาย ถ้ามีใครคนไหนมาทิ้งเธอไป คงต้องร้องไห้ เหมือนเช่นตัวฉัน อีกเมื่อไหร่ เธอนั้นจะย้อนมาใหม่ สาเหตุใดฉันจะไม่พูดคำนั้น ถ้าเธอมาขอรับด้วยใจผูกพัน ที่ผ่านมานั้นขอให้มันฝันไป ได้แต่ฝัน ถึงเธอเสมอ ได้แต่เพ้อ ถึงเธอร่ำไป หากคราวนี้ ฝันถึงเมื่อไร จะขอหยุดไว้ แค่ฝันถึงเธอ หยุดแค่ฝัน ขอหยุดแค่ฝัน หยุดแค่ฝัน ฝันนั้นมีเธอ หยุดแค่ฝัน ขอหยุดแค่ฝัน หยุดแค่ฝัน ฝันนั้นมีเธอ

ตั้งแต่วันที่ฉันได้คุย เพียงครู่สองคนกับเธอครั้งก่อน กลับมานอนครวญละเมอ คอยพร่ำหาเธอ เหมือนจะอ้อนวอน เกิดอะไรขึ้นมาละเออ มันอยากรู้นัก เปลี่ยนฉันไปจากเดิม โอ๊ย จะเป็นเพียงแววตาของเธอทั้งคู่ ฉายมาสะกดรึเปล่า อาจเป็นดาวดวงใดใช้เธอ มาหลอกเล่นกล เป็นไปไม่ได้ ออกจะงง คงเป็นเพราะเธอ ทำสับสน โอ๊ย เดี๋ยวอยากรัก เดี๋ยวอยากลืม โอ๊ย โอ๊ย ทุกสิ่งเปลี่ยนไปเพราะเธอ เธอทำให้ฉันรักเธอก่อน ไม่อาจถอน หัวใจมันคอย แอบแอบมอง แบบซึ้ง ซึ้ง เธอทำให้ฉันหลงใจอ่อน นอนกอดหมอนทุกคืน จะทนได้นานซักเท่าไร หากคิดถึง โอ๊ย โอ๊ย อยากจะกินกลืนเธอทั้งตัว ไม่อยากเหลือไว้ให้ใครได้กลิ่น อยากได้ยินเพียงเสียงของเธอ เพรียกบอกรักเพ้อถึงฉันผู้เดียว กดอารมณ์ทนไปไม่ไหวใจมันหวิว ว้าไม่เจอ คงขาดใจ โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย คิดถึงจังเธอ จะทนได้นานซักเท่าไร หากคิดถึง โอ๊ย โอ๊ย

นั่นคือเพื่อนฉัน นี่คนรักฉัน หวงก็หวงไม่ได้ ลืมก็ลืมไม่ลง อึดอัดจังเลย โธ่เอ๋ยเราเคยเคียงคู่กัน อึดอัดใจจัง ไม่อาจประทัง ยั้งเขาไม่อยู่ ได้แต่ยืนดู จู่จู่ก็โดนเขาขโมย มันเศร้าจังเลย เพราะรักทั้งเธอ ทั้งเพื่อนเท่ากัน อึดอัดใจจัง หนำใจกันหรือยัง ตอบให้ฉันฟัง สักคำตอบแทน นั่นคือเพื่อนฉัน นี่คนรักฉัน หวงก็หวงไม่ได้ ลืมก็ลืมไม่ลง นั่นคือเพื่อนฉัน นี่คนรักฉัน หวงก็หวงไม่ได้ ลืมก็ลืมไม่ลง

จงใคร่ครวญ หัวใจ ใครเล่าใคร ไหนกัน แสนรักมั่น ห่วงไยเธอมากกว่าฉัน มัวปิดบัง ฉันไย มีเรื่องใด พูดกัน บอกกับฉัน อย่าทำเป็นเหินห่างไป สายตาเธอ บ่งบอก เห็นใจกัน อย่าหลอก จะรักใคร ไม่ต้องห่วงอย่าลวงฉันเลย ถึงต้องช้ำ ใจตาย ฉันก็พร้อม ยอมตาย เพราะเป็นเธอ อย่างไรทนได้ เสมอ ร้อง อย่าร้องไห้เสียน้ำตา หากจะรักเขา ก็จง ลืมฉัน จะต้องหักใจ ปวดร้าว ทำไม ตัดใคร สักคน มั่นใน รักเดียว

จากชีวิต เธอคือนางเอก หนึ่งในกรมศิลป์ เป็นนางสีดา เธอรำสวยนัก ใครต่อใครหลงรัก เธอไม่ปรารถนา ชายอื่น คนรัก เธอมีแล้ว เธอมอบใจให้เขา อย่างกับสีดารักกับราม มอบใจงาม จดหมด มั่นคงเพียงคนเดียว ใครมองปองเพียงใด ไม่ใส่ใจ แม้ต้อยต่ำ อยู่กับเขามีเพียงบ้านเช่า ก็สุขสบาย แล้วสีดาก็ดังระบือ เธอลงหน้าหนึ่ง ต่างคาดไม่ถึง ตามข่าว เธอฆ่าตัวตาย ลาจากคนรัก มือจับจดหมาย กอดจดหมายเอาไว้กับอก บอกให้เขารู้ ลาก่อน ชาตินี้จำอำลาอย่าห่วง ห่วงคนมีกรรม พี่จงลืม น้องได้ อยู่กับเธอคนดีคนใหม่ อย่าห่วงเลย ประชาชน รู้ทั่ว ว่าเธอเป็นชายคนหนึ่ง อย่างกับเขา ข่าวว่าเขา นั้นร้องไห้หน้าศพที่วันหัวลำโพง จนคืนสาม ฆ่าตัวตาม เพราะเขาซื่อสัตย์ ซื่อสัตย์ต่อรักจนดังเป็นข่าวเธอกับเขา

ฟังซิฉันจะเล่า เรื่องราวแต่ครั้งก่อน พ่อฉันเคยสอน ตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก เวลาที่ฉันโมโหโทโส เพราะว่าฉันเล็ก พ่อฉันนั้นเคยเบรค บอกฉันให้เขาใจว่า ลูกเอ๋ยอย่าใจร้อน พ่อจะสอนให้เจ้าจำไว้ ดูอย่างพ่อยังไง อยู่ได้มาหลายสิบปี จะโกรธใครสักนิด ก็คิดซะก่อนทุกที โกรธกันไม่เห็นจะดี มีแต่เปลืองหัวใจ โกรธกันไปทำไม เจ็บหัวใจของเราเอง โกรธกันแล้วจะวังเวง ร้องเพลงแล้วใครจะฟัง พอฉันโตขึ้นอีกนิด ก็คิดถึงพ่อทุกที พ่อฉันมีแต่ของดีดี สอนให้ลูกหลานฟัง กระทั่งจะคิดโกรธใคร ให้ชั่งใจไว้ทุกครั้ง หนักเบาก็ไม่กระทำ ให้ชอกช้ำผู้ใด พ่อจ๋าลูกยังอยู่ ยืนสู้พร้อมให้อภัย ถือหลักของพ่อยังไง ใส่ใจเอาไว้แอบอิง มองดูแต่สิ่งแท้จริง สิงห์โตที่พ่อให้จำ สิงห์โตที่อยู่หน้าวัด มันไม่เคยจะกัดกับใคร สิงห์โตที่อยู่หน้าโบสถ์ มันไม่เคยจะโกรธกับใคร ลูกเป็นสิงห์โตหน้าบ้าน ลูกอย่าไประรานกับใคร

จะยำโลกซักที วันนี้จะยำให้อร่อย เอาสงครามนับร้อย มาใส่ในจานแผ่นดิน ใส่ความพลัดพราก จากบ้านเรือนไกลถิ่น ใส่ความไม่มีกิน และโรคร้ายนานา เติมอาชญากรรม เล่ห์นักทำการค้า ไม้ที่ทำลายป่า เยาะน้ำตาของคนจนจน สับถึงความสับปลับ ของนักโกงเมืองบางคน เติมภัยบนท้องถนน คลุกเคล้าปะปน แล้วเททิ้งไป

ดวงใจล้านดวง ในทรวงล้านคน มีใครหลีกพ้นฤทธิ์พิศวาส บาดดวงใจ แปลกนัก ความรักยิ่งใหญ่ หนึ่งเดียวอยู่เหนือใดใด ใครสมชีวี มีรสโอชา ใครมีเคราะห์กรรม โดนรักทำเอา เป็นความอับเฉาเพราะมัวแต่เฝ้า ใฝ่ฝันหา อันความรักแรงคล้ายไฟป่า ไหม้ใครให้ร้อนชีวา ทนทุกข์ทรมา สิ้นดี ก็รู้ยังไม่วาย อยากเจ็บ จะแตกจะเย็บก็ยังสู้ยอมกายพลี จะสิ้นชีวิตล้มกองขอลองดูที อยากจะมีคู่คิดชิดกมล เช่นฉันเททุ่มใจ เพียงเธอ สม่ำเสมอหลงคอยละเมอ นานนม จะแหลกจะยับพับลงเพราะเธอ จะทน ไม่กังวลข้นแค้นคิดคลอนคลาย จะสิ้นชีวิตล้มกองขอลองดูที อยากจะมีคู่คิดชิดกมล เช่นฉันเททุ่มใจ เพียงเธอ สม่ำเสมอหลงคอยละเมอ นานนม จะแหลกจะยับพับลงเพราะเธอ จะทน ไม่กังวลข้นแค้นคิดคลอนคลาย ก็รู้ยังไม่วาย อยากเจ็บ จะแตกจะเย็บก็ยังสู้ยอมกายพลี

ฝากฝนและลม จงช่วยพาพัดผ่าน ความคิดถึงแสนทรมานข้าไป ข้ามฟ้าคืนถิ่นสู่แผ่นดินน้ำใจ กว้างใหญ่ ยิ่งใหญ่กว่าแดนถิ่นใด ได้ไหมลมเอยฝนช่วยตอบเสียที อย่าให้ข้า ต้องทนทุกข์มากกว่านี้ ความรักและห่วง จุกอกจนล้นปรี่ เมื่อเอ่ยเมื่อกล่าวถึงบ้านเก่า บ้านที่จากมานาน บ้านที่พรากมานาน เป็นบ้านที่เก่าแก่เนิ่นนาน บ้านก็ยังอบอุ่น กลิ่นบ้านยังหอมฟุ้ง อยู่ตรึงในดวงใจยามเอ่ยถึง ลมเอ๋ย ฝนเอย จงอย่าทำเฉยเลย ลมเอ๋ยฝนเอ๋ยจงพัดไปให้ถึง ข้ามฟ้าไปบอก ยังที่บ้านหลังหนึ่ง ที่ซึ่งตัวข้าเคยกินเคยนอน ข้ามฟ้าไปบอกยังมีใครคนหนึ่ง ผู้ซึ่งยังห่วงนักหนาอาวรณ์

โนเอ๋ย โอ้โนราห์ เจ้าบินหลา ทิ้งนาลืมไร่ ลืมหนังตะลุง ผ้าถุงซิ่นไหม โบยบินไป หนใดเล่าหนา ฟ้ามันเวิ้งว้าง กว้างขวางสุดตา กลัวเจ้าบินอ่อนล้า ถลาชะล่าใจ โลกมันแสนกว้างขวาง เวิ้งว้างไม่ปลอดภัย มีแดนดินไหนจะอุ่นใจ เท่าปักษ์ใต้บ้านเรา ปีกเจ้ายังแข็ง ไม่พอหรอกหนา อย่าเริงร่า หลงลมเลยเจ้า ยิ่งบินยิ่งสูง ก็ยิ่งจะหนาว ต้องเจ็บปวดร้าว ถ้าก้าวพลาดไป ฟ้ามันเวิ้งว้าง กว้างขวางสุดตา กลัวเจ้าบินอ่อนล้าถลาชะล่าใจ โลกมันแสนกว้างขวาง เวิ้งว้างไม่ปลอดภัย มีดินแดนไหนจะอุ่นใจ เท่าปักษ์ใต้บ้านเรา ค่ำคืนมีซอปี่กลอง เร่งทำนองแสนจะเศร้าซึ้งใจ บอกเรื่องราวถึงคนอยู่ไกล อึดอัดใจข้าคิดถึง ให้คะนึงถึงเจ้าโนราห์ สุดห่วงใยกลัวใครจะพา เจ้าไปจากใจนี้ โนเอ๋ย โอ้โนราห์ เจ้าบินหลา ทิ้งนาลืมไร่ ลืมหนังตะลุง ผ้าถุงซิ่นไหม โบยบินไป หนใดเล่าหนา ฟ้ามันเวิ้งว้าง กว้างขวางสุดตา กลัวเจ้าบินอ่อนล้า ถลาชะล่าใจ โลกมันแสนกว้างขวาง เวิ้งว้างไม่ปลอดภัย มีแดนดินไหนจะอุ่นใจ เท่าปักษ์ใต้บ้านเรา ฟ้ามันเวิ้งว้าง กว้างขวางสุดตา มีแดนดินไหนจะอุ่นใจ เท่าปักษ์ใต้บ้านเรา มีแดนดินไหนจะอุ่นใจ เท่าปักษ์ใต้บ้านเรา

พูดถึงคนเรา พูดกันทุกทุกวัน มันแซ่บหนักหนา ถ้อยคำซุบซิบและนินทา สิมัน พูดถึงใครใครสะใจอ๊ะขำดี เป็นที่ขบขัน แต่เรื่องส่วนตัวนั้น เขามักปิดเงียบเลย รีบนินทาซะหวังบังเรื่องตัว กลัวเขาเอามาเอ่ย ปากเคยนินทาก่อน ช้ำ ช้ำ ช้ำเขาเราไม่ช้ำ อันนินทากาเลเหมือนเทน้ำ ไม่ชอกช้ำ เหมือนเอามีดไปกรีดหิน แม้องค์พระปฏิมายังราคิน คนเดินดินหรือจะสิ้นคนนินทา เชื่อคำท่านสุนทรภู่เถิด ความทุกข์จะไม่เกิด เมื่อเขานินทาให้เรานั้นได้ยิน เย็นเถอะเย็น ไม่นานเท่าไร เขาเป็นต้องหยุดไป ที่เขานินทาถกกันซะครื้นเครง โกหกเป็น ชุด ชุด ชุด ชุด ปากยาวยังกะครุฑฝอย จนเหนื่อยเมื่อยเอง ผู้ใดดีหรือเลวนั้นเป็นที่ตัว ใครเหนือใครจะเก่ง อย่าไปคิดเกรงคำใครเอ่ย ใครทำยังไงมักได้อย่างนั้น อันนินทากาเลเหมือนเทน้ำ ไม่ชอกช้ำ เหมือนเอามีดไปกรีดหิน แม้องค์พระปฏิมายังราคิน คนเดินดินหรือจะสิ้นคนนินทา

ฉันค้นคว้าหาคำตอบ เท่าไรไม่เจอ เพราะอะไรเหตุใด ถึงไม่ลืมเธอสักที หรือต้องรอให้เธอบอก ฉันเป็นส่วนเกิน ที่บังเอิญผ่านมา แล้วทำให้เธอกับเขาวุ่นวาย เธอจะร้ายเพียงไร อดทนไว้เข้าใจโดยดี เคืองไม่มียังภักดี โดยไม่เคยเปลี่ยนแปลง อยากแสดงให้เธอ รู้ซึ้งถึงความจริงจังจริงใจ ด้วยยังหวัง สักวัน ฟ้ารู้ถึงคำรำพัน ของฉันเมื่อไหร่ สะกิดใจบอกเธอ ให้ช่วยพิจารณา ฉันไม่เคยคิดแข็งข้อ หรือบังอาจขอ เพราะยังเจียม และเตรียมหัวใจ ของคนส่วนเกิน คบฉันไว้เหมือนเป็นเพื่อน ช่วยเตือนเภทภัย ทุกข์เมื่อไหร่ปลอบใจ ร้องไห้คราใดจะคอยเช็ดน้ำตา ปรารถนาเวียนวน ตามประสาของคนเคยเคียง จึงร้องเรียนเวียนและวน ทนแม้จะถูกหยาม จะพยายามให้เธอ เว้นที่ภายในดวงใจของเธอ ให้กับฉันได้ยืน รกร้างเยือกเย็นเดียวดาย เจียนตายไม่หวั่น จะทำใจแบ่งใจ ให้ฉันนิดหนึ่งพอ ให้ฉันนิดหนึ่งพอ แบ่งให้ฉันนิดหนึ่งพอ

ฟ้าหรือฝน ลมจะเทมาเพียงใด ไม่เจ็บเท่าไรใช่ไหมฟ้า ไม่ทันข้ามวัน หมดแรงฟ้าเมื่อไรพลัน ลมฝนคงผ่านเลยไป คนซิคนลวงล่อคนซิเจ็บกว่า ไม่แบ่งเวลาดั่งเหมือนฟ้า ไม่พูดไม่จาเบื่อหน้าลืมได้ทันที เจอะคนใจร้ายใจดำ ก็มีแต่ช้ำรับกรรม ตากฟ้าตากฝนยังชื่นฉ่ำ กว่าเจอหน้าเธอคนลืมคำ จะจำเอาไว้กับใจ ว่าใจเธอร้ายกว่าใคร ฟ้าหรือฝนลมจะเทมาเพียงใด ไม่เจ็บเท่าไรใช่ไหมฟ้า ไม่ทันข้ามวัน หมดแรงฟ้าเมื่อไรพลัน ลมฝนคงผ่านเลยไป คนซิคนลวงล่อคนซิเจ็บกว่า ไม่แบ่งเวลาดั่งเหมือนฟ้า ไม่พูดไม่จาเบื่อหน้าลืมได้ทันที เจอะคนใจร้ายใจดำ ก็มีแต่ช้ำรับกรรม ตากฟ้าตากฝนยังชื่นฉ่ำ กว่าเจอหน้าเธอคนลืมคำ ได้โปรดเถิดฟ้าปราณี ข้าเจ็บคราวนี้ไม่มีดี ถูกคนใจร้ายย่ำยี เจ็บปวดเหลือที่ช่วยข้าที ข้าวอนให้ลมกับฟ้า จงพาให้ฝนตกลงมา ให้หยาดฝนลบคราบน้ำตา

ใช่อยากเด่น อยากเป็นเทวดา เสื้อและผ้า เราก็แต่งเหมือนใครใคร เราซื้อในตลาดขายของเก่าเก่า ไอ้ตัวเราก็เท่านี้ ใช่อยากเด่นเป็นผู้นำหรือตาม ยอมรับใน ความเท่ากันบรรดามี คนทุกคนมีค่างามในความดี โลกจึงมีวันนี้ให้ฉัน ฉันเคยล้มลุกคลุกคลาน ผ่านชีวิตทุกอย่าง ตั้งหลายคราฉันเคยหลงทาง ห่างบ้านห่างคนเห็นใจ เป็นเทวดา แล้วไยต้องมาเดินดิน ลืมเพดานบิน ถึงกินข้าวแกงทุกมื้อ เจียมตัวตน เพราะเราเป็นคนซื่อซื่อ สองมือนี่สร้างตัวเอง เป็นเทวดา ฉันยังต้องมาครวญเพลง ตัวเองพอใจ เพราะเพลงไม่เคยคิดร้าย เป็นตัวตนเพราะเราเป็นคนง่ายง่าย ฉันเองใช่เทวดา สักหน่อย เป็นเทวดา แล้วไยต้องมาเดินดิน ลืมเพดานบิน ถึงกินข้าวแกงทุกมื้อ เจียมตัวตน เพราะเราเป็นคนซื่อซื่อ สองมือนี่สร้างตัวเอง เป็นเทวดา ฉันยังต้องมาครวญเพลง ตัวเองพอใจ เพราะเพลงไม่เคยคิดร้าย เป็นตัวตนเพราะเราเป็นคนง่ายง่าย ฉันเองใช่เทวดา สักหน่อย

หากข้ามคืนนี้ หัวใจไม่แหลกยับเยินเสียก่อน จะไปอ้อนวอน ขอเธออย่าตัดรอน รอก่อนวันพรุ่งนี้ เคืองกันเรื่องไร พรากกันด้วยเหตุใด ฉันยังไม่เข้าใจ เพราะฉันใช่ไหม หรือเธอเปลี่ยนไป ไยถึงไม่เหมือนเดิม แต่ถ้าพรุ่งนี้ดวงใจยังโกรธ ฉันโทษใครได้ เป็นกรรมของใจ พบเธอโดนผลักไส ทำอย่างไรพรุ่งนี้ นับช้ำมากี่ครั้ง หัวใจมันไม่จำซ้ำยังยอมให้ทำ เพราะรักมากไป เพราะซื่อสัตย์ไปจึงช้ำใจ อดทนไว้ก่อนนะใจข้าเอย ข้าวอน จงแข็งแกร่ง แล้วทน ต่อให้ถึงพรุ่งนี้ พบเธอแล้วถามเธอ อ้อนวอนให้เธอเห็นใจ

เสียเงินทองไม่ตาย หากจะหามันคงไม่สาย แต่ถ้าเสียเธอไปจะตาย ดุจคนหัวใจล้มละลาย คงคิดถึงคะนึงแต่เขา อยากให้เขานั้นมีแต่เรา สุขที่ไหนมาแลกไม่เอา โดนทิ้งเมื่อไรต้องเฉา ตายทั้งเป็น ช้ำครั้งนี้ฉันคงจะทนไม่ได้นาน หัวใจคงจะโดน ถ่านไฟรักเผาแหลกลาญ นอนไหม้เกรียมตายทั้งเป็น ถ้าหากจะทิ้งกันไป ช้านิดนะรอวัน ให้ฉันนั้นตายเสียก่อน ที่ไหนยังไงเมื่อไร จะไปพบใครไม่วอน วันนี้เธออย่าเพิ่งไป ตายทั้งเป็น ช้ำครั้งนี้ฉันคงจะทนไม่ได้นาน หัวใจคงจะโดน ถ่านไฟรักเผาแหลกลาญ นอนไหม้เกรียมตายทั้งเป็น ถ้าหากจะทิ้งกันไป ช้านิดนะรอวัน ให้ฉันนั้นตายเสียก่อน ที่ไหนยังไงเมื่อไร จะไปพบใครไม่วอน วันนี้เธออย่าเพิ่งไป

ตะวันตกดิน เฝ้าถวิลมิสิ้นอาวรณ์ ยามนี้ใจฉันร้าวรอน สุดทอดถอนเรื่อยมา ยามค่ำคืน สุดจะฝืนขมขื่นอุรา ความเหงารุมเร้าวิญญา พร่ำเรียกหา คู่ชมฉันกลัวความเหงา มันปวดร้าวขื่นขม ยามค่ำคืนระทม หักอารมณ์เหลือข่มใจ ตะวันตกดิน เฝ้าถวิลมิสิ้นอาลัย ครวญหาเหว่ว้าดวงใจ ไม่มีใครคู่เคียง

จากนิ้ว ที่แตะเธอ และมือ เคยจับเธอ และวงแขน เคยกอดเธอ ยังจำฝังอยู่เสมอ ไม่เคยเลย ไม่เคยเลือน มันยังเหมือนว่าฉันยังมีเธอยู่ แต่ต่อจากนี้ ฉันต้องเสียเธอให้เขาเอาไปไกล ได้โปรดเถอะเหลือใจ ไว้ให้ฉันหน่อย น้อยไป ก็ไม่เป็นไร ถ้าเพื่อต้องเสียเธอ ไปให้เขาหมด เหลือใจให้ฉัน อย่าไปรัก เขาจนหมด อย่าไปหลง ถ้าแม้ว่าไม่แน่ใจให้ดูว่าใคร ที่เขารักเธอแท้แท้ไปจนตาย ถึงฉันไม่ใช่เจ้าของเธอ แต่ฉันยังมีความหวังดี มีให้เธอมีให้ทุกนาที ยามที่เธอกินหรือนอน ทุกข์ร้อนให้บอกฉัน จะตามไปหาเธอ ตามเหมือนดังเก่า แล้วเรา จะไม่พรากกัน ตราบจนวันฟ้าตาย มีฉันต้องมีเธอ รักกันเสมอ อย่าไปรัก เขาจนหมด อย่าไปหลง ถ้าแม้ว่าไม่แน่ใจ ให้ดูว่าใคร ที่เขารักเธอแท้แท้ไปจนตาย

ขอมอบดอกไม้ในสวน นี้เพื่อมวลประชา จะอยู่แห่งไหน จะใกล้จะไกล จนสุดขอบฟ้า ขอมอบความหวังดั่งดอกไม้ผลิ สดไสวอาณา เป็นกำลังใจให้คุณ เป็นกำลังใจให้เธอ เป็นสิ่งเสนอให้มา ดวงตะวันทอแสง มิถอยแรงอัปรา เป็นเปลวไฟที่ไหม้นาน เป็นสายธารที่ชุ่มป่า เป็นแผ่นฟ้าทานทน ขอมอบดอกไม้ในสวน ให้หอมอบอวลสู่ชน จงสบสิ่งหวังให้สมตั้งใจ ให้คลายหมองหม่น ก้าวต่อไปตราบชีวิตสุด ดุจกระแสชล เป็นกำลังใจให้คุณ เป็นกำลังใจให้เธอ เป็นสิ่งเสนอให้คุณ เป็นกำลังใจให้คุณ เป็นกำลังใจให้เธอ เป็นสิ่งเสนอให้ทุกคน เป็นกำลังใจให้คุณ เป็นกำลังใจให้เธอ เป็นสิ่งเสนอให้ทุกคน

ไม่อยากจะเจอ คนที่ลืมสัญญา ก่อนว่าเคยรักเราจริงจัง เธอแหละทำให้ฉันต้องผิดหวัง อกฉันแทบพัง ใครมาเปลี่ยนใจเธอ แต่ต้องเจอ เจอกันอยู่ทุกวัน สักคำเธอยังไม่ยอมทักทาย ดวงใจฉันแตกสลาย เธอยิ้มสบายคงจะพบใครใหม่ ถ้าหัวใจไม่มั่นคง แล้วใครจะซื่อตรง คิดไปยิ่งห่วงและพะวง คนอื่นคงจะไม่ชอบเธอจริง เชื่อฉันอย่าหลงไปเชื่อใคร ฉันนี้แหละห่วงใย รักแท้และแน่จริง โปรดทิ้งความคิดจะเปลี่ยนใจ ห้ามหนีไปชอบใคร ชอบทำไม ชอบได้แต่ฉัน คนเดียว

เจอกันครั้งใด ต้องเมินมันร่ำไป ทุ่มเทไปเท่าไร ทำไม ทำไม พูดซิ เตือนซิ ฉันทำอะไรผิด เพราะว่าไม่ผิด จึงเร้ารอน เดี๋ยวก่อนฟังก่อน ให้ความเป็นธรรมก่อน ย้อนมองความจริง เป็นอย่างไร อีกคืนได้ไหม จะเจอกัน อีกคืนเท่านั้น ให้ฉันระบาย บอกเหตุความรัก ว่าผิดพลั้งเพราะใคร ขอแค่ คืนสุดท้าย ไม่ใช่ว่ามากมาย เธอเป็นขอใครชั่ง ใจเป็นของเธอ ที่ยอมทำทุกอย่าง เพราะรักจึงยอม ยอมเจ็บยอมปวด พร้อมให้เธอมาปวด ฉันใช่คนเลวดังที่คิด ฉันผิดเธอผิด หรือใครคนใดผิด คิดเพียงเพื่อแยก เราจากกัน มันอัดและอั้นไว้ อยู่ภายใน ว่าเธอรักใครหรือเปล่า ถ้าเปล่าแล้วใยเล่า ต้องทำเมินต้องทำห่างเหิน หรือเหตุบังเอิญ อีกคืนได้ไหมจะเจอกัน อีกคืนเท่านั้น ให้ฉันระบาย บอกว่าคนรักอย่าง สุดแสนเสียดาย ให้เถอะให้ฉันเสียเถิด อีกคืนสวมสอด กอดเธอ ก่อนไป

ได้จุมพิตหน้าผากเธอ เหมือนได้จุมพิตท้องฟ้า ได้ลูบไล้เส้นเกศา เหมือน ได้ลูบไล้เมฆฝน พึงเผลอฉงนในความจำผิด ที่คิดว่าริมฝีปากเธอคือกลีบดอกไม้ คิดว่าริมฝีปากเธอคือกลีบดอกไม้ หากถ้าฉันได้กอดเธอ เหมือนได้กอดโลกทั้งโลกไว้ในอ้อมแขน อกจะอบอุ่นเหลือแสน อุ่นไม่เหมือนแม้นกอดหมอนใบไหน แต่ชาตินี้หากขาดเธอไป เหมือนตกนรกทันใด ในทันทีที่เธอลับตา

ยิ้มกันเข้าไว้ ยิ้มให้เริงร่า ไม่นินทา ว่าใคร ไม่หวั่นไหวใครว่าเรา แม้นใครอิจฉา คิดว่าเรื่องเก่า ไม่ทำซึม ซบเซา ยิ้มเข้าไว้ก่อน เปิดประตูหัวใจ เลิกใส่กลอน ไล่ความทุกข์ร้อน ให้จรจากไป หากมีใครเขาชัง เขาใส่ไฟหน้าบานสดใส ยิ้มให้เขาเลย เปิดประตูหัวใจ เลิกใส่กลอน ไล่ความทุกข์ร้อน ให้จรจากไป หากมีใครเขาชัง เขาใส่ไฟ หน้าบานสดใส ยิ้มให้เขาเลยคนคิดริษยา อิจฉาตาร้อน มักนอนไม่หลับใช่ คนคิดดีนอนปั๊บ หลับผล่อยอร่อยไปเลย

อยากจะบอกเสมอเพียงเธอ รักอย่างลึกซึ้ง ใจรำพึงยังมิพอ หลับตาแอบต่อรอยฝัน นั่นแหละสุขในใจเล็กๆ ของฉันคนเดียว เธอรู้ไหมนั่น เป็นแรงบันดาล ให้ฉันฝันเป็นฉากไป จุดเทียนเวียนวาวแวม แก้มเธอสวยใส หรี่ดนตรีค่อยหน่อยเป็นไร ให้เหลือเปลวเทียนส่องสองเรา อย่างใจลึกซึ้ง โลกจะพลันหายเหงา สบตากันรักผูกพันเรา แค่ฝันเอาเองอย่างนี้ สุขเป็นบางคราว เศร้าก็บางที เบื่อชีวิตไหม จะสุขอย่างไร ถ้าฉันไร้เธอในโลกจริง ( ต่อให้สุขเพียงใดแม้ไร้เธอ เป็นสุขปลอม ) จะให้จบความฝันดีๆ ทุกอย่างดั่งนี้หรือ จะยอมวางมือโดยถือดีกับชัยชนะเหงาๆ ดอกกุหลาบความรักโรยราฟังสินาฬิกามันเดินเสียงเศร้า ใจเราทำไมไม่ฝันต่อไป

เก็บเกี่ยวความฝัน และความหวังดีไมตรีมาให้ ฝากเป็นกำลังใจ เป็นลมหายใจเติมไฟที่ว่าหมด ผ่านจากวันวาน ก็ยังหวานได้เริ่มต้นวันใหม่ ไปได้ไกลเท่าไหน ก็อยู่ที่ใจตัวใครกำหนด แต่คนเรา อยู่กันได้ก็ด้วยฝัน ทุกชนทุกชั้น ต่างก็เป็นทั้งนั้น ใครจะเติมพลังให้ฝัน ได้มากกว่านั้น อยากให้คุณได้สมดังที่ฝัน ฝันอะไรให้ใครก็ตาม อยากให้คุณได้สมดังที่หวัง ตั้งใจไว้ ทุกประการ โรคภัย ก็อย่าได้มาผ่าน การงานอย่าให้ติด อย่าให้ขัดทั้งนั้น รักใครก็ให้รักกันได้นานนาน

เจ็บปวด ปานใด จะไม่เปรยปากบ่น จะทน จะทน และไม่คิดอะไร ขนาดเห็นเห็น เธอนั้นเป็นของใคร ยังไม่วาย หลงงมงายใฝ่ละเมอ ด้วยเหตุ บังเอิญ บ้านสองเราตรงกัน กลางคืน กลางวัน ไม่วายเว้นเจอเธอ ใจมัน หลงรัก ตั้งแต่วันแรกเจอ แต่ตัวเธอ ไม่รู้เห็นดังเช่นเรา รักเธอ เก้ออยู่คนเดียว เหมือน เกลียวคลื่น ซัดฝั่งเดียวดาย ไม่เห็น วันใด ดั่งเหมือนดวงใจ จะขาดไป ให้ได้แท้เชียว เจ็บปวด ปานใด จะไม่เปรยปากบ่น จะทน จะทน และไม่คิดอะไร แต่พอครั้น เห็นเธอคู่เคียงขวัญใจ สุดแสลง ทิ่มแทงใจ อย่างเหลือเกิน

นอกหน้าต่าง ทุกอย่างสับสน มีผู้คน เขาเดินมากมาย หลากหลาย ชายหญิงที่อิงคู่กันมอง ด้วยความปวดร้าว เพราะสาวเจ้า มีกำแพงกั้น ทุกวัน ทุกคืนร้องไห้ลำพัง ห้อง นั้นสีขาว แต่ สาว เจ้าชุดดำชอกช้ำ ระกำอยู่เพียงผู้เดียว ทำ ผิดใดหนา จะ หามีใครข้องเกี่ยว เปล่าเปลี่ยว เหลียวมองลอดช่องประตู ในหน้าต่าง ทุกอย่างเงียบเหงา มองเห็นสาว ซ่อนหน้าหดหู่ อยากรู้ คู่รักเธออยู่ที่ใด กรรม ที่เกิดเป็นหญิง เขาเชยชม แล้วทิ้งเจ้าไป ฝากไว้ ความทุกข์กับเวทนา ห้อง นั้นสีขาว แต่ สาว เจ้าชุดดำ คืนค่ำ ดื่มด่ำกับหยาดน้ำตา นั่น คือครั้งสุดท้าย พรุ่งนี้ไป ใครจะเห็นหน้า หากสาว ฆ่าตัวตาย ไปเมื่อคืน ห้อง นั้นสีขาว แต่ โลก เราไม่ใช่ โหดร้าย น่ารักมีอยู่คู่กัน ทำ ผิดใดหนา จะ หามีใครข้องเกี่ยว เปล่าเปลี่ยวเหลียวมอง ลอดช่องประตู